آیا تابه‌حال پیش آمده که بخواهید از دوستی که سال‌هاست او را ندیده‌اید درخواستی داشته باشید و از این بابت احساس شرم یا معذب بودن کنید؟ شخصیت‌های بخشنده هرگز چنین حسی را تجربه نمی‌کنند. درست است که آن‌ها هم مثل بقیه ممکن است در گذر زمان از برخی آشنایان بی‌خبر بمانند، اما آن حسِ اعتماد و تصویری که از مهربانیِ آن‌ها در ذهن دیگران ثبت شده، همیشه زنده می‌ماند. به همین خاطر، بخشندگان حتی بعد از گذشت سال‌ها می‌توانند به‌راحتی و بدون خجالت از دیگران کمک بخواهند.

«آدام ریفکین»، که یک بخشنده‌ی تمام‌عیار است و در سال ۲۰۱۱ از سوی مجله‌ی فورچون به‌عنوان «بهترین شبکه‌ساز» انتخاب شد، شبکه‌ی ارتباطی «۱۰۶ مایل» (106 Miles) را پایه‌گذاری کرد. این شبکه در واقع دورهمی جذابی است که دو بار در ماه برگزار می‌شود و کارآفرینان را دور هم جمع می‌کند تا با یکدیگر آشنا شوند و به دانش هم بیفزایند. ریفکین در این رویدادها به افراد کمک می‌کند شغل دلخواهشان را پیدا کنند، به آن‌ها مشاوره‌های کاری می‌دهد و آدم‌های مختلف را در شبکه‌ی خود به یکدیگر وصل می‌کند.

اما این اشتیاق فراوان ریفکین برای شبکه‌سازی و کمک به بقیه، در نهایت به نفع خودش هم تمام می‌شود. مثلاً زمانی که می‌خواست یک شرکت جدید تأسیس کند، به لطف همین اعتبار و سخاوتی که در طول زمان از خود نشان داده بود، توانست به‌سادگی از «گراهام اسپنسر»، یکی از بنیان‌گذاران شرکت «Excite» مشاوره بگیرد؛ آن هم درحالی‌که قبلاً هرگز او را از نزدیک ندیده بود! این یکی از مزیت‌های ذاتی افراد بخشنده است؛ وقتی آن‌ها به کمک نیاز دارند، درها به‌راحتی روی آن‌ها باز می‌شود، چون طرف مقابل مطمئن است که پشت این درخواست، هیچ نیت خودخواهانه یا سوءاستفاده‌گرانه‌ای پنهان نیست.

شخصیت بخشنده عمیقاً باور دارد که به اشتراک گذاشتن دانش و منابع، به نفع همه‌ی آدم‌هاست. به لطف همین حسن شهرت، شبکه‌ی ارتباطی آن‌ها همیشه زنده، پویا و آماده‌ی کمک است.