بچههای امروزی در چه وضعیتی بزرگ میشوند؟ معمولاً تصور نوستالژیک این است که در دوران قدیم بچهها در فضای باز با دوستانشان وقت میگذراندند، اما اکنون فقط به صفحهنمایشها چشم دوختهاند؛ درست است؟
خیر، اشتباه است! بیایید از یک دیدگاه متفاوت و کمتر ایدئال به قضیه نگاه کنیم و از خود بپرسیم که چرا آنها تا این حد به دستگاههای دیجیتال وابسته هستند.
همانطور که ریچارد رایان (Richard Ryan) و ادوارد دسی (Edward Deci)، محققان برجستهی رفتارشناسی نشان میدهند، اتکای بیشازحد به محرکهای تکنولوژیکی، شاخص بسیار خوبی برای نشان دادنِ «سوءتغذیهی روانی» است. کودکان نیز مانند ما، برای شکوفایی به سه چیز نیاز دارند:
۱. استقلال: توانایی تصمیمگیری بدون جبر و فشار.
۲. شایستگی: توانایی یادگیری و بهبود عملکرد.
۳. ارتباط: توانایی برقراری ارتباطِ معنادار با دیگران.
متأسفانه، بسیاری از بچهها این چیزها را در زندگی واقعیِ خود ندارند. در مدرسه، قوانینِ خشک آنها را خفه میکند. در خانه، بار سنگین انتظارات والدین خود را به دوش میکشند و اگر در آزمونهای استاندارد خوب عمل نکنند، در معرض برچسب شکست قرار میگیرند. از همه بدتر اینکه زمان بسیار کمتری را با دوستان خود میگذرانند.
پس جای تعجب نیست که آنها به دنیای آنلاین رو بیاورند. این فضا تنها جایی است که آنها میتوانند آزادانه پرسه بزنند و بهطور مستقل با دوستان خود تعامل داشته باشند. اگر میخواهید فرزندانتان حواسپرتیهای دیجیتالی را کنار بگذارند، باید مطمئن شوید که بستری امن را برای رشد روانشناختی آنها فراهم میکنید.
اولین کاری که باید انجام دهید این است که مطمئن شوید آنها زمان زیادی برای بازی کردن در اختیار دارند. مطالعات بیشماری نشان میدهد که چقدر این امر برای رشد آنها حیاتی است. بهترین کار این است که والدینِ همفکرِ خود را پیدا کنید و فرزندتان را با فرزندان آنها آشنا کنید.
به همان اندازه مهم است که کودکان بدانند چگونه وقت خود را بگذرانند. آنها نیز مانند شما (و حتی بهتر از شما)، توانایی یادگیریِ استفاده از ابزارهای غلبه بر حواسپرتی را دارند. میتوانید با آنها در مورد فناوری و خطرات آن صحبت کنید و از خودشان بپرسید که فکر میکنند چقدر باید برای تلفنهایشان وقت بگذارند.
همچنین باید از تلاشهای آنها برای مدیریت محرکهای خارجی حمایت کنید. در مورد موضوع بحث کنید؛ حتی ممکن است متوجه شوید که گاهی اوقات این شما هستید که آنها را از کارهای مهم منحرف میکنید. در نهایت، به آنها کمک کنید تا برای جلوگیری از حواسپرتی، تعهدهایی برای خود ایجاد کنند. برای مثال، دخترِ خردسالِ نویسندهی کتاب (نیر ایال)، در پنجسالگی یاد گرفت که از تایمر آشپزخانه برای نظارت بر زمان تماشای برنامههای نتفلیکس (Netflix) استفاده کند. بهطرز شگفتانگیزی، این راهکار ایدهی خود او بود!
