تصور کنید کارجویی با سوابق کاری درخشان روبه‌روی شما نشسته است؛ اما از کجا بدانید که او واقعاً یک بازیکن تیمی مطمئن و قابل‌اتکاست؟ برای پاسخ به این سوال، باید به دنبال سه فضیلت کلیدی باشید که حضور هم‌زمان آن‌ها ضروری است.

اولین فضیلت، «گرسنگی» یا همان عطش پیشرفت است. کارمندان گرسنه همیشه خواهان دستاوردهای بیشترند: یادگیری عمیق‌تر، موفقیت‌های بزرگ‌تر و پذیرش مسئولیت‌های سنگین‌تر. این افراد خودانگیخته و شیفته کارشان هستند و همواره بیش از آنچه از آن‌ها انتظار می‌رود مایه می‌گذارند.

در نقطه مقابل، افرادی قرار دارند که درست به اندازه حداقل وظایف تعریف‌شده کار می‌کنند. نمی‌توان به این دسته خرده گرفت یا خطایی به آن‌ها نسبت داد، اما واقعیت این است که این طرز فکر جلوی جهش و رشد تیم را می‌گیرد.

وقتی تیمی از افراد تشنه پیشرفت می‌سازید، دیگر نیازی به تذکر مدام و کنترل مستقیم ندارید؛ آن‌ها خودبه‌خود آینده‌نگرند، فرصت‌ها را شکار می‌کنند و رو به جلو گام برمی‌دارند. به عنوان مثال، یک تیم فوتبال با بازیکنانی با سطح مهارت متوسط، اگر در عطش پیروزی یک‌دل و هم‌قسم باشد، اغلب بر تیمی از تک‌ستاره‌های کم‌انگیزه غلبه می‌کند؛ زیرا اعضای آن بی‌وقفه تمرین می‌کنند و مرزها را جابه‌جا می‌سازند.

شناسایی کارمند گرسنه سخت نیست؛ می‌توان با مشاهده خروجی کار و ساعات حضور او در محل کار، میزان تعهدش را سنجید. اما تزریق این ویژگی به کسانی که فاقد آن هستند، چالش بسیار بزرگی است. تغییر دادن آدم‌ها بر خلاف میل درونی‌شان دشوار است و بسیاری از کارمندان ترجیح می‌دهند با حفظ وضعیت موجود، استرس کمتر و وقت آزاد بیشتری داشته باشند. با این حال، در مواردی انگیزه و شور افراد پرانرژی می‌تواند به سایر همکاران نیز سرایت کند و آن‌ها را به حرکت وافر دارد.